Brief aan Martine

09/04/2016 Carina Roemers Margriet de Jager

Differend, afscheid, uitvaart, Carina Roemers

Een uur voordat het gebeurde, zag ik haar nog. In sportcentrum Palestra, waar we hecht met elkaar samenwerken, was ze geliefd en vormde ze een opvallende verschijning. Iedereen kende haar. De schok in Dokkum en omstreken was dan ook groot. Na een intense periode met collega’s, sporters, vrienden en familie koos ik ervoor om de emotie van me af te schrijven. Ik begon met mijn brief aan Martine.

Lieve Martine,

Het was een gitzwarte week. Dinsdagochtend kwam het bericht dat jij was overleden. Het was alsof er iemand met een hamer op m’n hoofd sloeg. Eerst geloofde ik het niet, daarna begon ik met het regelwerk, maar… hoe te beginnen? Hier was helemaal geen draaiboek voor!

Bart en ik begonnen snel met het inlichten van ons team, we wilden niet dat collega’s het via via zouden horen. Met rillingen over m’n lijf ‘mocht’ ik de helft van onze collega’s een voor een bellen om ze te vertellen dat je een hersenbloeding hebt gehad en het niet hebt overleefd. Een 30-jarige moeder in topvorm, beresterk en met een topconditie. Weggeplukt uit dit leven. Het is verschrikkelijk.

Het ging snel. Vrienden, kennissen, leden en vage bekenden die stuurden ‘Carina, zeg dat het niet waar is!’ of ‘Carina, ik heb iets vreselijks gehoord, kun jij mij alsjeblieft bevestigen dat dit een gerucht is, dat niet klopt?!’ Op één dag 74 telefoontjes, 47 Whatsapp- en 26 Facebookgesprekken.

Aan het eind van de middag, toen ik mijn telefoon eindelijk weglegde en even bij mijn ouders aan tafel kon schuiven voor een bordje stamppot andijvie, brak ik. Ik huilde met diepe uithalen. Ik dacht aan Nelsen, die verder moet zonder zijn lieve, sportieve mama. Aan je man, die verder moet zonder zijn gepassioneerde vrouw, met wie het nooit saai was. Aan je ouders, die geconfronteerd worden met een heel verkeerde volgorde in dit leven. Je zussen, die vast en zeker opkeken tegen zo’n daadkrachtige en stoere zus en zoveel van je hielden. Je collega’s, die iedere dag opleefden van jouw humor en je levenslust. Je groepslesdeelnemers, voor wie jij een echte inspiratiebron was en je dansleerlingen, die jou op een oneindig voetstuk hebben geplaatst en die dit nog lang niet kunnen bevatten. Het is onbeschrijfelijk. Dit had echt niet gemogen.

Met ons hele team hebben we ons ingezet om iedereen op een waardige en mooie manier afscheid van je te kunnen laten nemen. We hebben de blauwe zaal ingericht als herdenkingsruimte. Terwijl ik de foto’s naar de drukkerij mailde, richtten de collega’s deze zaal in.

Toen ik binnenkwam, was het helemaal klaar en was ik echt overdonderd. Het was overweldigend mooi. Ik keek naar het podium en zag jouw bokshandschoenen, een kickbag, een headset, een spinningfiets, XCO trainers, een pump-uitrusting (met te weinig gewicht vertelden leden mij), stepblokken en dumbells. Vooral die headset zorgde bij mij voor heel veel tranen. Hij lag daar maar wat, op de grond. Alsof je ‘m even weggelegd had omdat je naar de wc moest of zo. Nooit meer zul jij ‘m oppakken en op je hoofd zetten, om er vervolgens weer een feest van te maken.

Foto’s, kaarsjes, albums om in te schrijven, alles was er. Klaar om iedereen te ontvangen. De albums vulden zich al snel met de prachtigste verhalen over jou. Iedereen nam de moeite om iets moois te schrijven, velen namen een witte roos mee, het zijn er inmiddels meer dan 200(!) gok ik. Allemaal zijn we veel aanwezig geweest, want het praten met mensen, het vele knuffelen en het heel bewust meemaken van al deze momenten helpen bij de verwerking, dat weet ik zeker.

Differend, afscheid, uitvaart, Carina Roemers

‘Dit doe jij Martine. Zelfs na je dood ben je van grote betekenis’

Carina Roemers

Ik hoor veel verhalen. Een aantal sporters zei: “Wat ben ik blij om hier te zijn, om te kunnen herdenken, want anders had ik hier misschien nooit meer durven komen”. Ook hoorde ik iemand zeggen: “De laatste maanden was ik geen sporter, maar meer sponsor van Palestra. Ik kon geen motivatie vinden, maar nu… nu ga ik keihard sporten!” Dit doe jij met mensen, Martine.

Vaak steunen wij onze leden als ze gaan sporten, maar nu waren de rollen regelmatig omgekeerd. Wat hebben wij veel steun gekregen! Trainers en leden hielden elkaar vast, waren er voor elkaar. Het voelt zo bijzonder.

Vanmorgen heb ik het bloemstuk dat we voor je hebben laten maken naar de aula gebracht. Ik dacht dat ik ontspannen was en het ‘even zou afgeven’. Toen ik naar binnen liep en jouw kist zag, brak ik opnieuw. Een prachtige witte kist, met daarop jouw foto. En in diezelfde ruimte was je familie, die zich ontredderd stond klaar te maken voor de condoleance. Jij lag daar in die kist en opeens was het echt. De enige waarheid. Je bent er niet meer.

Het was druk bij de dienst. Een bomvolle kerk, wat had je anders gedacht? Iedereen was er, voor jou en voor je familie. Het was hartverscheurend om iedereen vol ongeloof te zien, om opnieuw jouw kist daar te zien staan. Tijdens de dienst werd één van je dansen op beeld vertoond en werd er muziek gedraaid uit je dansshow. Gelukkig had ik heel veel zakdoekjes bij me.

Na de dienst zijn we met een groot deel van ons team bij elkaar gekomen, bij ons thuis. Erna was ook nog jarig vandaag, hoe dubbel. Ze had een goede fles champagne meegenomen om op jou te proosten en weet je… Je hebt ons team dichter bij elkaar gebracht en niet zo’n beetje ook! Nadien werden de mooiste appjes heen en weer gestuurd. Lees je even mee?

“Als je zoiets intens meemaakt als dit, dan verbindt dat voor het leven. De teamspirit zal sterker zijn dan ooit tevoren en dat zal ons helpen om van 2016 een prachtig jaar te maken, ondanks het vreselijke begin.”

Iemand anders: “Iedereen bedankt voor de steun in deze zware week, een diepe buiging voor de onderlinge samenhang, wat een team! Samen moeten we de draad weer oppakken, en in Martines gedachtengoed verder. Dat gaat ons lukken.”

En ook: “Bedankt voor jullie steun aan elkaar en aan onze leden. Hoe bijzonder om erachter te komen dat we met zoveel respect en kracht als team deze week zijn doorgekomen. Ik heb deze dagen als heel intens en waardevol ervaren. Jullie zijn heel bijzonder en ik ben er trots op jullie collega te zijn!”

Dit doe jij Martine. Zelfs na je dood ben je van grote betekenis.

En nu? Nu is het de bedoeling dat we verder gaan zonder jou. We voelen ons verslagen maar we voelen ons ook sterk. Aankomende week starten we weer met groepslessen. We proberen in zoveel mogelijk gevallen twee trainers op het podium te hebben, en we gaan onze leden vragen massaal te komen meedoen. Want lesgeven met volle groepen is natuurlijk het mooiste en ook dat geeft kracht! We gaan heel hard trainen en als het even niet gaat… Dan gaan we gewoon heel veel koffie/thee/water drinken aan de koffietafel.

Lieve Martine, ik dacht dat we collega’s waren, maar deze week kwam ik erachter dat we veel meer waren dan dat… Jij was als familie.

Ik zal je nooit vergeten.

Dag lieve Martine.

xxx