‘Ik heb een houdbaarheidsdatum opgeplakt gekregen’

21/11/2014 Francisca Kramer Julie Blik

Differend, afscheid, uitvaart, Rene Jansen, Meer Business

“You decide if you make it a miserable, or an exciting event.” De woorden die ondernemer René Jansen onlangs hoorde tijdens een business congres, heeft hij omarmd als zijn nieuwe motto. “Dat ik niet lang meer te leven heb is jammer, maar hoe ik daarmee omga, is aan mij.”

Voor me zit een man van wie niet voor te stellen is dat hij onlangs te horen kreeg dat hij nog maar een half jaar te leven zou hebben, als er niet onmiddellijk met een behandeling zou worden gestart. De prognose, ook mét behandeling, is sowieso slecht. Slokdarmkanker met uitzaaiingen in de lever betekent doorgaans niet dat je nog jaren leeft. Maar René bruist. In zijn huis in Hoofddorp, tevens het kantoor van MeerBusiness, het bedrijf dat hij in tien jaar geleden zelf opzette en groot maakte, staan naast de flessen drank en dozen sigaren, ook bussen vol poeders en pillen. Om de spierkracht de vergroten, om de darmen te reinigen, om te redden wat er te redden valt.

Hij snapt het niet. “Ik ben altijd zo gezond en sterk geweest, wel dertig keer Nederlands zwemkampioen in mijn jeugd en dan dit…” Zijn theorie is dat het komt door maagzuur waar hij altijd last van heeft gehad. “Dat heeft mijn slokdarm aangetast denk ik. Ik zeg dan ook tegen iedereen die last heeft van brandend maagzuur: vraag je arts meteen om medicatie. Loop er niet te lang mee rond.”

René is geen man die voor de feiten wegloopt. Hij komt net bij de notaris vandaan waar hij zijn testament heeft opgemaakt en het weekend vóór het interview was hij met zijn vriendin Elsemiek en zijn twee kinderen op een landgoed waar hij zijn geld heeft weggegeven. “In 2014 mag je nog belastingvrij schenken.” En ondanks de pragmatische ‘haast’ in verband met het verstrijken van het fiscaal gunstige kalenderjaar, was het natuurlijk een emotioneel moment. “Ik heb voor mijn kinderen ook allebei een appartement gekocht, zodat ik weet dat ze straks goed zullen wonen. Dat is belangrijk voor mij.” De dag na het interview zal hij met dochter Willemijn, 20 jaar en net begonnen aan een studie in Utrecht, naar Brussel vertrekken waar hij in een mooi hotel een bijzondere paar dagen met haar wil hebben. “Ik moet het nu doen.”

Nieuw hotel

Ondanks zijn realiteitszin, lijkt René wel érg nuchter voor een man wiens doodvonnis getekend is. Hij lijkt bijzonder druk en het interview moet plaatsvinden binnen een kort tijdsbestek, want straks moet hij ‘even’ naar het Spaarne Ziekenhuis, voor een bestraling. “Mooi joh. Het is een subafdeling van het AvL en spiksplinternieuw met prachtig design. Ik neem mensen wel eens mee om het te laten zien.” Hij prijst het aan als een nieuw hotel.

En misschien is dat ook wel precies zoals René in het leven staat. Het glas halfvol. “Wat heeft het voor zin om te gaan zitten sippen? Ik heb daar helemaal geen tijd voor, ik heb het hartstikke druk.” Of hij zich dan niet ziek voelt? “Nee, op dit moment niet. Ik heb wel iets minder energie, maar nee, echt ziek voel ik me niet. De depressie komt nog, hoor ik steeds. Maar ik ga er niet op zitten wachten.”

Afscheidsfeest

Zo gedreven als hij met zijn bedrijf MeerBusiness bezig is (een nieuws- en informatieplatform van 10.000 ondernemers in de regio Haarlemmermeer), zo is René ook bezig met zijn afscheid: als een project. “Ik werk altijd projectmatig, dat doe ik nu dus ook.” Samen met goede vriend Alexander van der Pijl van uitvaartonderneming Dunweg, denkt hij na over zijn afscheidsfeest. Want dat moet het worden, een feest. “We gaan ’s ochtends een intieme bijeenkomst houden bij Papa’s Beachhouse met een lunch en ’s middags een groter gebeuren bij Claus Events. We verwachten honderden mensen, dus het moet wel een gezellig feest worden. Anders dan anders. Nee, teveel wil ik er niet over verklappen, maar het wordt echt hartstikke leuk.”

Differend, afscheid, uitvaart, Rene Jansen, Meer Business

‘Ik zie het als een mooie, lange glijvlucht naar beneden. Ik heb de tijd gekregen om goed afscheid te nemen’

René Jansen

Dan is het even stil. “Je moet toch ook af en toe doodsbang zijn?”, is de vraag. Onmiddellijk switcht René en keert wat in zichzelf. “Ja”, zegt hij dan. “Tuurlijk ben ik dat. En dan komt ook wel het verdriet over wat ik allemaal achter moet laten; mijn vriendin, mijn kinderen, zoveel lieve mensen om me heen. Maar ik wil er niet te lang bij stilstaan, ik wil liever de dingen goed regelen en dan nog veel leuke dingen doen.” Een van die dingen is een reis naar Zuid-Afrika met zijn vriendin Elsemiek. “We kennen elkaar volgend jaar tien jaar en ik zou niets liever willen dan samen die reis met haar maken. Zij maakt zich zorgen, want hoe moet dat dan als ik ziek word? Maar ik denk dan: ook daar zijn ziekenhuizen.”

The Bucket List

Ook op Renés verlanglijstje staat een cruise naar de zon in januari. “Ken je die film The Bucket List? Met Jack Nicholson en Morgan Freeman? Die twee mannen kennen elkaar uit het ziekenhuis en weten allebei dat ze doodgaan. Ze ontsnappen van de kankerafdeling en gaan op reis om die dingen te doen die ze nog willen doen. Dan blijkt dat de een al jarenlang geen contact meer heeft met zijn dochter en…” René huilt. “Dáár gaat het om, natuurlijk… Daar gaat het om.”

“Weet je wat het is? Dood gaan we allemaal. We zitten allemaal op een doodlopende weg. Maar ik heb een houdbaarheidsdatum opgeplakt gekregen, dat is het enige verschil. Ik zie het als een mooie, lange glijvlucht naar beneden. Ik heb de tijd gekregen om goed afscheid te nemen. Ik heb een mooi leven gehad met heel veel lieve mensen om me heen. Ik heb een fijne jeugd gehad met fantastische ouders die me stimuleerden om mijn zwemtalent te ontplooien, een lieve zus. Ja, mijn leven is te kort, maar er zijn ook mensen die nog veel eerder doodgaan.”

Of hij verwacht dat er nog iets is, na de dood? “Misschien. Dat zou mooi zijn, maar we weten het gewoon niet. Ik hoop het, dan is het in elk geval nog niet helemaal afgelopen.”

“Is hij nou nog niet dood?”

“Wat mooi is aan deze periode? Alle gesprekken gaan nu ergens over. Vroeger leefde ik vluchtig en snel, oppervlakkiger misschien. En nu knuffelt iedereen me. Zelfs als ik brood haal en bakker Gerard, die grote stoere vent, hoort me, komt hij achter uit de bakkerij vandaan om me te omhelzen. Daar geniet ik enorm van. Al moet ik natuurlijk wel uitkijken voor het Heintje Davids-effect. Dat ze straks niet gaan zeggen: Is hij nou nog niet dood?’”

Op de vraag hoe René straks herinnerd wil worden, moet hij even nadenken. “Als iemand die iets betekend heeft. Persoonlijk of voor de zaak. Kijk, als ik met mensen praat die advies van mij willen, stel ik altijd drie vragen. 1. Wie ben je. 2. Waar kom je vandaan. 3. Waar wil je heen. Daar hou ik van. Coachen in tien minuten. Wat ik het liefste wil, is mijn levenservaring en mijn netwerk delen. Ik knoop alles aan elkaar; dat geeft me energie. Ontmoeten en verbinden, dat ben ik.”

Als de interviewtijd bijna verstreken is, zegt hij: “Zeg, dan moeten we daar even voor dat schilderij gaan staan, dan maken we een foto voor Facebook. Nee, niet die dikke pens erop, alleen de bovenkant. Ja, zo ja, leuk! Is ook weer goed voor jullie website straks. Even connecten, hoe schrijf je je naam precies, oh ja, hee, we kennen vier dezelfde mensen. Zo grappig hè, die social media. En nu moet ik echt gaan hoor, de bestraling is om kwart voor vier. Zeg dames, het was me een genoegen, heel veel succes en we komen elkaar vast nog wel eens tegen.”

En weg scheurt hij, in de MeerBusiness Audi.

Noot van de redactie:

René Jansen is op 07 augustus 2015 overleden.