Differend, afscheid, uitvaart, memorial tattoo, Mike Jung, Johnny Jung, INK into ART

Inspiratie


Memorial Tattoo

Na het afscheid van de flamboyante Yvonne ging ik bij haar man Alex staan. Intens verdrietig, maar ook vol trots, vertelde over hij de tatoeage die hij ’s ochtends nog had laten zetten. ‘Als eerbetoon aan mijn meissie’. Ik was ontroerd, vond de symboliek prachtig, raakte erdoor gefascineerd en nu, zo’n vier jaar later, ga ik naar de studio van Johnny en Mike Jung, vader en zoon, meesters in memorial tattoos.

Tekst : Mark van Leeuwen – Beeld : Paula Romein

Eén van de eerste zinnen van Johnny is, hoe zal ik het zeggen, verfrissend. “Je moet schijt aan je wijf hebben.” Ik kijk naar zijn indringende ogen, bruin-grijze baard, armen vol tatoeages, grote oorlellen en besef me dat dit wel eens een boeiend gesprek kan gaan worden.

“Wat ik ermee wil zeggen,” vervolgt hij, “wij tatoeëren overdag, ’s avonds en in het weekend. Dat moeten ze thuis maar accepteren. Net als dat ik me hier thuis voel. Dit is onze studio, mijn wereld. Bij mijn vrouw is het prima, maar het liefst ben ik hier.”

Sinister

Ik kijk om me heen en besef me dat het interieur wezenlijk anders is dan die van de locaties waar ik ceremonies verzorg. Romantisch versus stoer zeg maar, stijlvol versus sinister, uitnodigend versus uitdagend. Ik zie een bonte verzameling Christus-kruizen, schilderijen van giftige slangen, illustraties van rondborstige dames met kleurrijk piekhaar, houten Boeddha-beelden in allerlei formaten, de meest bizarre relikwieën, maar ook prachtige tekeningen van wijze, doorleefde indianenfiguren.

Om het heiligdom van Mike en Johnny verder te betreden, moet ik eerst onder een soort van verkeersbord door. – Is there life after death, trespass here and find out – Ik begrijp de boodschap, in deze omgeving laten mensen zich door naalden met inkt pijn doen. Allemaal vrijwillig natuurlijk. Met als beloning die persoonlijke tattoo. De song die in een golf van rock- en bluesnumners uit de speakers komt, herken ik uit de film Kill Bill en doet me nog verder huiveren. – Bang Bang My baby shot me down

Johnny stelt me gerust. “Geen gefuck bij ons. Wij werken volledig volgens de richtlijnen van de GGD en als je denkt hier te komen kloten, lig je er snel weer uit. Wel mag je bij ons jezelf zijn. Graag zelfs. We schenken één keer een drankje in en daarna mag je zelf pakken. We lopen mee naar buiten om een peukje te roken en als je in hier in je blote kont rond wilt lopen, nou ja, dan moet je dat zelf maar weten.”

Shoppie

Het professioneel uitvoeren van zijn passie begon voor Johnny pas op latere leeftijd. Nadat hij de handel in vis vaarwel zei, begon hij in zijn thuis-studio, verhuisde later naar Rooie Willem in Enschede, vervolgde zijn tocht bij Dikke Dennis in Amsterdam en opende daarna zijn eigen studio in IJmuiden. Na zeven goede jaren was het weer tijd voor verandering. Hij koos voor een klein ‘shoppie’ met zijn zoon, INK into ART, en werkt sindsdien alleen nog maar op afspraak.

Mike wist het als kind al, keek vaak bij zij pa en begon al snel zijn eigen stijl te ontwikkelen. Bij hem moet je zijn voor een mandala, voor dotwork en voor geometrie. Johnny doet al het andere. Hoeveel tatoeages hij in de stijl van Maori, Polynesia, Pacific, Marquesan, Islandstyle en Oriental heeft gezet, is waarschijnlijk ontelbaar.

‘In plaats van een naam, geboorte- en sterfdatum, ontwerp ik liever een symbool dat je aan je geliefde doet denken’

Mike JungDifferend, afscheid, uitvaart, memorial tattoo, Mike Jung, Johnny Jung, INK into ART

Op mijn vraag of er wel eens klant voor een memorial tattoo binnenkomt, wordt door de heren instemmend geknikt. Het blijft stil en uit hun weemoedige blik leid ik af dat het plaatsen van zo’n tatoeage wel wat van deze mannen vraagt.

Het is Mike die voorzichtig begint. “Het komt geregeld voor. Bijna wekelijks. Ze willen dan iets ter nagedachtenis laten zetten. Iets wat altijd blijft. Een herinneringsring kan je verliezen, maar een tatoeage niet. Het is mogelijk om de as van de overledene erin te verwerken. Dat doen we met respect. We zijn heel voorzichtig met het zakje en halen het fijnstof eruit. Een snufje as wordt dan met de inkt vermengd.”

Heilig

Ongeacht het soort tatoeage heeft elke klant een intake-gesprek met Ingo of Daniëlle. Met de informatie die de dames verzamelen, gaan de mannen aan de slag. Mike: “We hebben alleen een potlood en tekenen alles zelf. Ieder ontwerp is uniek en als het ware een kunstwerk. We leggen het voor aan de persoon voor en hopen dat het aanspreekt. We veranderen er namelijk niks meer aan.”

Van Johnny leer ik het unieke van tatoeages. “Ze zijn individueel ontworpen om een persoonlijke identiteit uit te drukken en lichaam en geest te versterken. Ze zetten aan tot creativiteit, tot kunst en kunnen niet worden gekopieerd. Ze zijn namelijk heilig voor iedere drager en passen bij een bepaalde stem, streek of persoon.”

Praten…

Het plaatsen van de tattoo is een proces dat tijd en precisie vraagt. Ondanks dat de kunstwerken in de studio voor voldoende afleiding zorgen, kan ik me zo voorstellen dat de persoon in de behandelstoel wil praten, zeker als het om een memorial gaat.

Johnny knikt. “Dat klopt. Vaak komen onze klanten samen binnen. Zolang ie zich maar gedraagt, mag de tweede persoon er bij komen zitten. Zelf ben ik tijdens het tatoeëren gefocust en niet zo’n prater, maar als een persoon over de overledene vertellen wil, dan luister ik natuurlijk. Als ik eenmaal klaar ben en het resultaat laat zien, volgt er meestal een ontlading. Dat raakt me wel ja. Ik heb dan bijna de neiging om de tattoo cadeau te doen.”

In één van de cabines, waarin volgens Johnny’s regime alle instrumenten, inktpotjes en benodigdheden precies op de juiste plek staan, geeft Mike tips over de vorm en plek van een memorial tattoo. “Niet iedere dag in your face. Wel iets persoonlijks, maar niet iets schreeuwering. In plaats van een naam, geboorte- en sterfdatum, ontwerp ik liever een symbool dat je aan je geliefde doet denken. Een memorial roos bijvoorbeeld. En als jij de binnenkant van je onderarm aanwijst, stel ik voor om de tattoo op je schouder of rug te plaatsen. Veel ingetogener.”

Vlinder

Het interview zit erop. Ik bedank de mannen voor het tonen van hun wereld, hun vakmanschap, hun stoere look maar ook hun kwetsbare kant. Echte kerels naar m’n hart. Vlak voordat fotograaf Paula haar camera op vader en zoon richt, vraag ik nog om een verhaal rondom een memorial tattoo.

Johnny schudt zijn hoofd. “Als mensen de deur uitgaan, wis ik meteen wat ze me verteld hebben. Anders wordt m’n hoofd een grote flipperkast.” Mike glimlacht. “Dat is wel een beetje waar ja. Zelf heb ik op verzoek van iemand die ik via een oud-klasgenoot kende een vlinder ontworpen. Die tekening is in eerste instantie voor de rouwkaart van een mevrouw gebruikt en later heb ik dezelfde vlinder bij haar dochter getatoeëerd.”