‘Liefde en rouw kunnen naast elkaar bestaan’

19/11/2015 Francisca Kramer Julie Blik

Differend, afscheid, uitvaart, Arjan de Knegt

Negen maanden was hij maar met haar getrouwd. Vlak nadat Arjan de Knegt zijn bovenbuurvrouw de liefde had verklaard, kwam het bericht dat ze niet lang meer zou leven.

“Ik had Mariël wel eens gezien. Ze was de zus van mijn bovenbuurvrouw. Het intrigeerde me dat zij en haar zus geadopteerd waren uit Korea. Op een dag hoorde ik dat ze ziek was, borstkanker. Tijdens het behandeltraject kwam ze bij haar zus en zwager wonen, boven mij dus. Soms dronken we een wijntje op het bankje voor de deur en toen ze na een chemobehandeling erg ziek was, deed ik een kaartje in de bus en dat was dat.

Ik weet niet goed waarom, maar opeens gebeurde het. Ik werd stapelverliefd. Ze was ziek en kaal en ik viel als een blok voor haar. Ik wist niet wat me overkwam – sinds mijn tienerjaren was ik niet meer verliefd geweest. Misschien omdat haar ziekte haar zachter had gemaakt en filters waren weggevallen. Ik deed er niks mee, natuurlijk. ‘Dat is wel het laatste waar ze op zit te wachten’, dacht ik.

Verliefd

Na het behandeltraject brak een spannende periode aan. De verwachtingen waren positief en Mariël ging ervan uit dat ze volledig zou herstellen. Op een dag vroeg ik of ze zin had om die avond met mij en een vriendin mee te gaan naar de kermis. Een onvergetelijke avond. Daar zaten we samen, in zo’n gigantisch reuzenrad terwijl de wind om onze hoofden gierde. Terwijl ik bijna kotste van angst vanwege mijn hoogtevrees, hield zij angstvallig haar pruik vast, bang dat hij zou afwaaien. Oh wat was ik verliefd, ik voelde me net een puber.

Ik schoot drie teddyberen die ik natuurlijk aan haar gaf en vanaf dat moment was er eigenlijk geen houden meer aan. We hadden elkaar helemaal gevonden. In de maanden die daarop volgden, leerde ik Mariël kennen als de vrouw die ze was. Met een moeizaam verlopen leven, een ingewikkelde relatie met haar adoptieouders en een groot verlangen naar haar Koreaanse wortels. Haar droom was een opvanghuis voor kinderen te openen. In Korea, zodat kinderen in hun eigen land konden opgroeien.

Samen tachtig worden

Tijdens oud en nieuw voelde ze zich niet lekker. Ze wist meteen: dit is niet goed. In januari, vijf maanden na de start van onze relatie, stortte onze wereld in. Mariël had uitzaaiingen. In haar botten en lever. Alle hoop op genezing en samen tachtig worden, werd in een hartverscheurende klap de grond ingeslagen.

Differend, afscheid, uitvaart, Arjan de Knegt

‘Door Mariël weet ik wat ik in huis heb en hoeveel liefde ik te geven heb’

Arjan de Knegt

We besloten direct dat we wilden trouwen. Zo snel mogelijk, want alle zekerheden waren weggevallen. In mei, vier maanden na de onverbiddelijke diagnose wilden we ja tegen elkaar zeggen. Ik ben christen en voor mij is het huwelijk de belangrijkste samenlevingsvorm. Dat wilde ik met Mariël.

Gelukkig knapte Mariël enorm op van de behandeling en werd ons huwelijk een regelrecht sprookjesfeest. Op een schitterend kasteel, met een fantastische couturejurk en een geweldige weddingplanner met wie we zelfs goed bevriend raakten. Drie nachten lang verbleven we met onze beste vrienden op het kasteel en vierden feest. Natuurlijk was het beladen, maar mede daardoor ook zo ontzettend mooi. De mix van verdriet en vreugde geeft iets heel puurs. Nooit had ik het willen missen, ondanks het diepe verdriet wat ik had en bij me draag. Het vormt je. Als je zo diep gaat, weet je geluk nog meer te waarderen.

Inspiratie

We gingen op huwelijksreis naar Italië en beleefden de mooiste maanden van ons leven samen. Precies een jaar na die fatale diagnose werd ze inderdaad ziek. Echt ziek. En ondanks dat ze altijd had gezegd dat ze geen levensverlengende chemo’s wilde, besloot ze nu toch voor zo’n kuur te gaan. Haar zus was zwanger van haar tweede kindje en ze wilde nog zo graag meemaken dat haar nichtje werd geboren. Met het oudste kind van haar zus had ze een hele speciale band.

Achteraf hadden we dat niet moeten doen, die kuur. Het werd een groot drama. Maar hoe beroerd ze zich ook voelde, ze bleef optimistisch en genoot van de kleinste dingen. Voor veel mensen was ze in die periode een enorme inspiratiebron. De laatste twee weken van haar leven werd ze stabieler. Ze voelde zich minder ziek waardoor ze op een mooie manier van iedereen afscheid kon nemen. We voerden intensieve gesprekken over het leven en de dood waarin ze veel kracht putte uit haar geloof. En ze wist zeker dat ik niet lang alleen zou blijven. In haar ogen was ik de begeerlijkste man ter wereld.

Terwijl we haar hand vasthielden, is Mariël op 8 maart 2012 heel gelukkig overleden.

Onherroepelijk weg

Zo gelukkig als Mariël is heengegaan, zo ongelukkig was ik. De dood, het definitieve ervan, is een walgelijk gevoel dat ik niemand toewens. Opeens is iemand weg. Onherroepelijk weg. Degene met wie je zo verweven was, met wie je de nachten ervoor nog hebt geslapen. Ze overleed om 12 uur ’s nachts. Je neemt de tijd, maar dan gaan toch die tl-balken aan en rijd je naar huis waar het koud en donker is. Ik was volledig uit balans.

Mariël had steeds gezegd dat ze geen zin had in pottenkijkers, dus na een dag moest de kist dicht. Dat hadden we zo afgesproken. Ook hadden we bedacht dat ze de ketting zou dragen die ik haar had gegeven bij het huwelijksaanzoek, met de symbolen van geloof, hoop en liefde. Maar twee dagen na haar dood dacht ik: ‘Nee!’, waarna ik met mijn schroeftol onder de arm naar het uitvaartcentrum ben gegaan. Nog even haar zien, nog even haar aanraken. En ook: die ketting en haar trouwring afdoen. Ik wilde ze bij me, als aandenken aan mijn prachtige vrouw.

De begrafenis was mooi en in de geest van Mariël. Ook ik speechte. Kennelijk krijg je daar op zo’n moment de kracht voor. Thuis aten we een broodje en dronken wijn en daarna was er weer dat onvermijdelijke lege huis. Een uur nadat iedereen weg was, heb ik vrienden gebeld. Ik wist dat ze die avond naar een concert gingen en ik vroeg of ik mee mocht. Ze waren stomverbaasd, maar ja, natuurlijk mocht ik mee. Dat is het fijne van echte vrienden. Je kunt gewoon verdrietig zijn, huilen.

Ook heb ik gemerkt hoe waardevol je bedrijf kan zijn in zulke tijden. Mijn compagnon week de laatste dagen van Mariëls leven geen moment van mijn zijde en ook onze medewerkers waren allemaal ontzettend steunend.

Elise

Een jaar na Mariëls dood ontmoette ik Elise. Ze is zangeres en zocht een zakelijke partner die haar kon helpen met boekingen. Ik had het eigenlijk te druk, maar dacht: ‘Ik moet het doen, haar wil ik wel in mijn buurt’. Het mooie was: ik had Elise wel eens ontmoet, samen met Mariël. ‘Wat een leuk mens’, had Mariël toen gezegd en ik vond haar ook meteen bijzonder.

Een paar maanden nadat we samen aan de slag waren gegaan voor haar zangcarrière voelde ik: ‘Ik ben verliefd’. Dat zoiets mogelijk was, had ik nooit gedacht, dat rouw en verliefdheid dus naast elkaar kunnen bestaan. Maar ook nu dacht ik: ‘Daar zit zij toch helemaal niet op te wachten?’ Bovendien was ik 42 en zij 32. Toch trok ik per sms de stoute schoenen aan en liet haar merken dat mijn gevoel voor haar meer was dan alleen zakelijk. Dat dit wederzijds bleek te zijn, was zo fantastisch.

Inmiddels zijn ook Elise en ik getrouwd. Dezelfde weddingplanner organiseerde ook dit huwelijk, maar verder was het echt onze dag, totaal anders dan mijn eerste huwelijk. Ik had er geen dubbele gevoelens bij. Ik weet dat Mariël mij dit enorm gunde en ik geloof ook dat de liefde die ik met Mariël mocht beleven de weg geplaveid heeft voor mijn liefde met Elise. Door Mariël weet ik wat ik in huis heb en hoeveel liefde ik te geven heb. Elise is een heel bijzondere vrouw die goed in staat is ook ruimte te geven aan de plek die Mariël inneemt.

Mijn moeder is mijn grote voorbeeld. Ze is tachtig en heeft al twee mannen overleefd. Mijn vader overleed toen ik elf was. Desondanks is ze altijd dankbaar en positief. Net als Mariël ook was.

Met Elise aan mijn zij lacht het leven me weer toe. We willen heel graag kinderen, dus wie weet… Misschien mag ik op een mooie dag zelfs nog papa worden.”