‘Loslaten is het moeilijkste wat er is’

03/09/2016 Francisca Kramer Julie Blik

Differend, afscheid, uitvaart, Miranda Campo

Miranda Campo is al zes jaar ziek. Beter wordt ze niet meer. De behandelingsmogelijkheden voor haar uitgezaaide borstkanker raken uitgeput en Miranda vraagt zich af hoe het straks verder moet met haar man Ronald.

Ze is een regelneef. In haar huis in Haarlem-Noord is alles pico bello verzorgd. De rustige kleuren precies op elkaar afgestemd, een woonkamer als uit een tijdschrift en zelf ziet de 51-jarige er ook mooi verzorgd uit. “Maar dit is een pruik hoor”, lacht ze, terwijl ze even haar haar even ‘optilt’.

Toen ze 45 jaar was, kreeg Miranda last van haar gewrichten. Ze kon bijna de trap niet meer opkomen en de huisarts dacht aan reuma. Toen de pijn maar bleef aanhouden werd er een uitgebreider onderzoek verricht. De foto van de romp liet vlekken op haar longen zien. Miranda: “Als verdoofd zijn we uit het ziekenhuis gelopen. We waren totaal van de wereld en konden niet meer helder denken. Alsof we het slechte nieuws nog even ver van ons weg wilden houden, gingen we naar de Hema, gordijnen kopen. Nog even het moment uitstellen om het slechte nieuws te delen met de buitenwereld. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik kom uit een sterk geslacht, niemand in onze familie heeft kanker gehad, ik leef gezond, ik rook niet…Hoezo ik?”

Inmiddels heeft ze meer dan 200 chemokuren gehad. Tweeënhalf jaar lang elke week. Haar vriendinnen en haar partner Ronald maakten een schema zodat er steeds iemand met haar mee kon. Boven haar borst heeft ze een port-a-cath, zodat het aanvalsgif gemakkelijk haar bloedstroom in kan.

Genieten

“Ondanks dat ik verbijsterd was, ben ik nooit boos geweest”, zegt ze zacht. “Al heel snel besloot ik: ik ga doen wat ik kan en genieten van de tijd die ik nog heb.” Samen met Ronald maakte ze een bucketlist. Cowboywlaarzen kopen stond erop, maar ook pasfoto’s maken in een hokje op het station, met gekke bekken. Inmiddels is de hele lijst afgevinkt, tot aan het BMW-museum in Zuid-Duitsland aan toe. “Een wens van Ronald”, zegt ze lachend. Ondertussen heeft Miranda haar euthanasie geregeld, haar kist en rouwkaart uitgezocht en een foto laten maken voor op haar kist. “Dat bedrijf van die kaarten is inmiddels failliet en toen ik laatst weer naar de muziek keek die ik had uitgezocht, vond ik dat ook niet meer passen. Nu denk ik: laat het los, ik regel het wel als ik écht heel ziek word. Nu wil ik genieten.”

Dat doet ze dan ook. Sinds ze niet meer werkt – Miranda werkte op een intern callcenter van ING op de Human Resource afdeling – is ze thuis waar de dagen zich als vanzelf vullen. Met zomaar een boek lezen op de bank, wijntjes op een terras met vriendinnen of om 8 uur ’s ochtends samen met haar vriend wandelen in de duinen en luisteren naar de vogeltjes. “Daar kan ik zo intens van genieten. Zie je die boom daar voor de deur, met die rode bladeren? Vroeger liep ik daar zo aan voorbij.”

‘Ons leven is enorm veranderd’

Kinderen heeft ze niet. “Ronald en ik kwamen elkaar pas laat tegen. Ik was al 39 en Ronald was al een keer getrouwd geweest. We besloten een huis te kopen en kwamen in Haarlem terecht. We hadden het net allemaal goed voor elkaar en toen werd ik ziek.” Miranda worstelt met een schuldgevoel. “Ons leven samen is enorm veranderd en dat komt door mij. Straks ga ik dood en blijft Ronald alleen achter, zonder mij, zonder kinderen. Daar kan ik soms behoorlijk over inzitten. Ik weet: ook dat moet ik loslaten. Ik moet erop vertrouwen dat het goed komt. Ronald is geen prater, een beetje een einzelgänger, maar als hij behoefte heeft aan contact gaat hij er echt wel op uit.” De gesprekken bij het Inloophuis voor kankerpatiënten in Santpoort-Noord hebben haar en Ronald geholpen. “We hebben daar met stellen gepraat die in dezelfde situatie zitten, dat bood wel handvatten.”

Differend, afscheid, uitvaart, Miranda Campo

‘Ik hoop vooral dat mensen zullen weten hoe mooi het leven is’

Miranda Campo

Ondanks dat het leven door Miranda’s ziekte is veranderd, is hun relatie intiemer geworden. “We brengen veel meer tijd met elkaar door en doen veel leuke dingen samen. We genieten enorm. Het is zo fijn om in de ruststand te staan – vroeger vloog het leven voorbij, het was altijd druk.”

Miranda voelt dat ze niet nog jaren zal leven. “Ik leef nu in momenten, zoals mijn verjaardag, kerst en het feest dat ik in oktober ga geven, een feest om het leven te vieren. Maar ik denk niet meer in jaren. Alle behandelingen waarop ik eerder minder goed reageerde, kunnen we nog een keer proberen, maar de alternatieven worden steeds minder. Vroeger dacht ik: als ik in Nederland ben uitbehandeld, ga ik naar het buitenland. Maar ik geloof dat ik daar geen zin meer in heb. Vorig jaar, in 2015, ben ik enorm ziek geweest. Door een chemokuur liet mijn huid los waardoor ik op de IC in het Brandwondencentrum belandde. Toen voelde ik: als ik zo ziek ben, kan ik loslaten, dan wil ik gaan. Dat was een waardevolle les.”

Fijne omgeving

Miranda is een vrouw die niet in de eerste plaats aan zichzelf, maar aan anderen denkt. Zo wil ze niet dat haar partner haar verzorger wordt en daarom is ze al gaan kijken bij een hospice in de buurt. “Ronald is mijn partner, niet mijn hulpverlener. Als ik zo hulpbehoevend word, wil ik niet dat zijn ruimte voor verdriet wordt ingeperkt. Bovendien: waar moet dat bed hier staan en wat een gedoe zou dat zijn met steeds de trap op naar de badkamer.” De sfeer en de warmte in het hospice gaven haar een goed gevoel. “De mensen doen alles om het je naar de zin te maken. Al wil je elke dag draadjesvlees omdat je moeder dat vroeger zo lekker klaarmaakte. Het is een hele fijne omgeving.”

Continu loslaten

Alhoewel niemand kiest voor ziek worden, heeft haar ziekte Miranda ook veel gebracht, zegt ze. “Ik ben een controlfreak. Maar als je kanker hebt en ongeneeslijk ziek bent, moet je continu loslaten. Allereerst je perspectief; dat wordt heel anders want de toekomst is onzeker en ik weet dat ik niet oud word. Ik durfde niets meer te plannen want wist niet of ik er dan nog zou zijn en zo ja, of ik me dan wel goed genoeg zou voelen. Nu plan ik weer en dan zie ik wel of het door kan gaan. Tot nog toe heb ik niet veel hoeven afzeggen.

Ik reisde graag en ver, werkte vroeger in de reiswereld. Ook dat heb ik moeten loslaten. Net als mijn werk en straks het leven. Je groeit erin. Ik heb oog gekregen voor heel andere dingen. Ik kan nu zó genieten. De gesprekken die ik voer zijn ook anders. Alles moet nu. En: je bent dus echt sterker dan je denkt. Als ik dit tien jaar geleden had geweten, had ik gezegd: dat kan ik nooit! Maar ik kan het wel. Natuurlijk, ook ik heb mijn slechte dagen. Toen ik onlangs hoorde dat ik niet voor een trial in aanmerking kwam omdat mijn hart te zwak is, verloor ik in een klap alle hoop en was ik eventjes een hoopje ellende. Daar geef ik dan maar aan toe. Ook dat mag er zijn.”

Haar dood hoeft geen groot drama te worden, zegt ze. “Natuurlijk, er mag ruimte zijn voor verdriet. Mijn ouders, mijn zusje, Ronald, mijn vriendinnen, natuurlijk zullen die me gaan missen. Maar ik hoop vooral dat mensen zullen weten hoe mooi het leven is en dat ze zich mij zullen herinneren als iemand die dat heeft uitgestraald.”

Noot van de redactie

Miranda Campo is overleden op 26 december 2017