‘Schatje, het komt wel goed’

01/03/2016 Francisca Kramer Julie Blik

Differend, afscheid, uitvaart, Pieter Kant, Hello Goodbye

Toen hij haar ontmoette, was ze ‘clean’. Toch verloor Marscha de strijd tegen borstkanker en moest Pieter Kant zijn vrouw laten gaan. Precies een jaar na haar dood maakte hij aan een brug in Parijs het slotje van hun liefde vast.

Nog steeds heeft hij vrolijke ogen. Als Pieter Kant het café binnenkomt waar we hebben afgesproken, is hij direct aanwezig. Groot, met een volle stem en het voorkomen van een harde werker.

Uit de plastic tas die hij bij zich heeft, komen al snel de fotoboeken op tafel. Eerst van het verrassingsfeest dat Pieter voor Marscha’s veertigste verjaardag organiseerde. Foto’s van een stralende vrouw met een prachtige huid, die vaak ook de handen voor haar ogen slaat in ongeloof. Het volgende fotoboek gaat over de vakantie op Aruba, voorafgaand aan hun huwelijk daar. Vol vrolijkheid, al is Marscha er kaal, en vol gezelligheid met familie en intiemste vrienden. Dan het album van het huwelijk, met op het laatst een foto waar ze allebei in tranen uitbarsten als Marscha Pieter een kompasje geeft om hem de weg te wijzen als zij er niet meer is. Ze weten allebei dat hun tijd samen er bijna op zit. Het laatste fotoboek bevat foto’s van een gigantisch gekleurde bloemenzee die Marscha’s uitvaart was.

Bloemen

Bloemen waren hun verbinding. Pieter: “We hadden elkaar ontmoet op de veiling waar we een plek naast elkaar hadden. We maakten vaak een lolletje. Ik had een keer boerenkoolstronken waar ik iets mee wilde voor in de bloemenwinkel en Marscha vroeg: ‘Mag ik bij je komen eten?’ Het weekend daarop kwam ze. Tuurlijk, ik vond haar leuk, maar ik was ook wat afhoudend. Ik had wel even genoeg van relaties – mijn vorige vrouw had me verlaten nadat ze verliefd was geworden op een ander.”

Toch groeide de liefde en Pieter raakte gehecht aan Marscha’s vrolijkheid. “Altijd optimistisch, altijd het glas halfvol.” De dagen dat Marscha niet werkte, kwam ze bij Pieter in de bloemenwinkel helpen. Al gauw nam ze ook haar katten mee en na verloop van tijd vroeg Pieter of ze bij hem wilde komen wonen. “We waren hartstikke gelukkig samen, alles klopte.” Het voelde zo goed, dat Pieter Marscha in september 2011 ten huwelijk vroeg.

Maar in februari veranderde alles. “Het begon nadat ze met de honden was gaan wandelen. Pijn in haar rug. Ik sloeg er weinig acht op, Marscha was al die tijd gezond geweest en een enorm werkpaard. Zij kon niet ziek zijn. Vanwege haar voorgeschiedenis besloot de huisarts toch een scan te laten maken. Toen de uitslag kwam, ben ik niet met haar meegegaan. Nog steeds weet ik niet goed waarom. Ik was in de winkel bezig en normaal gesproken liet ze altijd iets van zich horen. Altijd een berichtje of even bellen. Nu niks. Eindelijk zag ik haar. Keihard kwam ze naar me toe rennen en sprong in m’n armen. ‘Lieverd het is helemaal mis’, zei ze huilend. Ze had uitzaaiingen in haar lever, in haar botten en bij haar longen. Ongeneeslijk.”

Flow

Marscha was echter vastbesloten. ‘Mij krijgen ze niet’, zei ze. “Elke vrijdag ging ze met haar vriendin naar het ziekenhuis voor de chemo. Daarna rustte ze wat uit en op maandag stond ze weer in de winkel. Zo was ze. Natuurlijk kreeg ze bijwerkingen. Oedeem, kloofjes in haar mond, een dunne huid op haar handen en voeten. ‘Als dit het ergste is, is het wel te doen’, zei ze dan. In die flow ga je mee. In eerste instantie waren we nog optimistisch. Er waren vier kuren mogelijk die elk twee jaar zouden kunnen werken. Dus nog acht jaar, dachten we. Als het een beetje meezit, haalt ze haar vijftigste verjaardag misschien nog wel.”

Differend, afscheid, uitvaart, Pieter Kant, Hello Goodbye

‘Ik ben ontzettend dankbaar voor de acht mooie jaren die ik met haar heb gehad’

Pieter Kant

Trouwen wilde Marscha niet meer, maar Pieter wilde van geen wijken weten. “Ik hield nog net zo veel van haar. Ziek of niet ziek, ik wilde met haar trouwen.” Op 12 juni 2012 zeiden ze ja tegen elkaar. Marscha met een grote hoed op haar hoofd, een prachtige bruid. Nog geen twee jaar later ging ze hard achteruit. De kuren werkten niet meer.

Haar afscheid had ze volledig zelf vormgegeven. Haar kleding, kist, muziek en rouwkaart. En heel veel bontgekleurde bloemen. Marscha was klaar om te gaan. Die woensdagochtend, op de dag dat Pieter en Marscha precies acht jaar samen waren, sprak ze met haar arts af dat de euthanasie die avond om acht uur zou plaatsvinden. Met haar beste vriendin Bianca wiste ze daarna haar Facebookaccount. Drie dagen eerder had ze Pieter een slotje gegeven. ‘Moet ik het ophangen aan een brug in Parijs?’, had hij gevraagd. ‘Dat mag je zelf weten, maar ik kan niet meer met je mee’, was haar antwoord. Toen hij ’s middags de honden nog even uitliet, overleed Marscha zelf. “Ik denk wel eens dat ze het misschien te moeilijk vond om me los te laten en daarom zonder mij dood ging.”

Maar liefst 450 mensen waren bij haar uitvaart. Haar kist werd vervoerd in de bus van de bloemenwinkel en Pieter sprak. “Dat ging heel goed.”

Hello Goodbye

Het is nu vijftien maanden later. “Ja, het gaat best weer goed met me, maar Marscha zit zo in mijn hart. De eerste zes maanden had ik nergens zin in. Ik ben nog met mijn schoonouders op vakantie geweest eind april. Een paar maanden daarvoor had ik besloten te stoppen met roken en af te vallen. Langzaam vond ik mijn draai weer.

Precies een jaar na haar overlijden ben ik met mijn goede vriend naar Parijs geweest om het slotje daar aan een brug te bevestigen. Op Schiphol werden we aangesproken door de redactie van het programma Hello Goodbye waar ik aan mee heb gewerkt. Een prachtige uitzending werd dat waar ik heel veel reacties op heb gehad. Toen ik weer terugkwam ben ik weer gaan knallen. Het eerste, moeilijkste jaar was voorbij.

Als ik aan Marscha denk, denk ik aan haar glimlach en haar positieve instelling. Dat heeft ze mij ook meegegeven. Ik ben ontzettend dankbaar voor de acht mooie jaren die ik met haar heb gehad. Vroeger had ik drie winkels en dacht ik alleen maar aan meer. Marscha leerde me dat het leven niet gaat over zoveel mogelijk geld verdienen. ‘Schatje, het komt wel goed’, zei ze altijd.”