‘Als we met zijn bootje varen, is mijn vader heel dichtbij’

16/09/2014 Mark van Leeuwen

Differend, afscheid, uitvaart, bootje Theo van Leeuwen, STER, Mark van Leeuwen

Spreker Mark van Leeuwen over zijn vader Theo

Mijn vader was een markante man. In ons dorp was hij dé aannemer, bij wie je aanbelde voor een nieuwe woning of grote verbouwing. In de gemeenschap stond hij bekend als creatief, sociaal en ondernemend. Voor veel mensen kon hij wat betekenen. Zo reed de carnavalsvereniging elk jaar met een prachtige praalwagen rond, bloeide de tennisclub op met een nieuw clubgebouw en werd er een bedrijventerrein voor groeiende ondernemers gerealiseerd.

Tijdens feestjes was mijn vader zeer geliefd. “Met Theo kan je lachen,” werd er vaak gezegd. “Als hij erbij is, kan je erop rekenen dat het laat wordt. Wat een entertainer!”

Als kind beleefde ik dezelfde man echter ook anders. In huis was hij vrij stil, liet zich door de week alleen even tijdens het eten zien en bracht de zondag bij voorkeur lezend of slapend door. Het enthousiasme dat hij buiten de deur toonde, bleef in ons gezin min of meer verborgen. Wij zagen vooral de andere kant van hem.

Het is me inmiddels duidelijk waarom ik zo graag naar het Gardameer in Italië ga. Dat is de plek waar wij, mijn broer en ik, tijdens de zomervakantie volop aandacht van mijn vader kregen. Daar gingen we met hem in zijn bootje varen, leerde hij ons waterskiën, bezochten we leuke havenplaatsjes en was hij de uitbundige, gezellige en betrokken vader, die ik als kind zo graag wenste.

Zijn dood kwam volledig onverwacht. Hartstilstand, als gevolg van te veel stress, alcohol en nicotine. “Aannemers worden niet oud”, zei hij wel eens, maar dat hij maximaal de leeftijd van 55 jaar zou bereiken, had hij waarschijnlijk zelf ook niet bedacht.

Differend, afscheid, uitvaart, Mark van Leeuwen

‘Tijdens zijn afscheid, plaatste ik mijn vader op een voetstuk’

Mark van Leeuwen

Ondanks dat we geen idee van zijn wens hadden, was zijn afscheid prachtig. De ceremonie in de bomvolle kerk was een weergave van zijn persoonlijkheid. Mocht hij de speeches in een hoger universum nog gehoord hebben, zou hij er ongetwijfeld van gaan grijnzen. Of zou hij stil worden van het clublied dat de brassband van de carnavalsvereniging speciaal voor hem speelde. We kregen dan ook veel complimenten. Het afscheid was mooi, heel mooi. Zelf hield ik een waar tribuut, plaatste hem op een voetstuk en belichtte vooral één kant van het verhaal.

Een aantal jaren later zat ik alleen op een steiger aan het Gardameer. Het was een voorjaarsdag, de zon scheen, het water kabbelde onder mij. Voor mijn gevoel was ik daar het dichtst bij mijn vader. Ik las hem de brief voor die ik de avond ervoor in het hotel geschreven had. In tegenstelling tot bij het afscheid in de kerk, waren er op dat moment geen lieve woorden, maar was er alleen maar ruimte voor verdriet, boosheid en teleurstelling. Alles wat me ten aanzien van hem dwars zat, kwam eruit. Ongelofelijk, wat heb ik daar zitten janken. En wat luchtte het uiteindelijk op. Ik kwam weer in balans.

Het bootje dat we van mijn vader erfden, hebben mijn broer en ik laten restaureren. Geheel in stijl van en als herinnering aan. Het ligt nu in Italië, op z’n vaste plek. Als we er mee rond varen, komen de herinneringen weer boven drijven. Dat is een fijn gevoel. Mijn vader is dan heel dichtbij.