Let Love Rule

10/11/2016 Nina Crebas Nina Crebas

Differend, afscheid, uitvaart, Nina Crebas, uitvaartfotografie

Alweer bijna een jaar geleden, na een heel klein beetje teveel wijn, aan een tafel vol vrienden ontstond het ‘hoe-zou-jij-willen-gaan-gesprek’. Volgens mij denkt iedereen wel eens na over zijn of haar eigen afscheid. Ik wel in elk geval. Maar misschien is dat beroepsdeformatie. Hoewel ik volgens mijn man ook soms nogal een fatalistische inslag heb. Hoe dan ook…

De meest wilde ideeën vlogen over tafel en ik besefte me dat het meer en meer normaal aan het worden is, om een afscheid helemaal in te richten hoe je wil. Gelukkig kunnen we loslaten wat ‘normaal’ is. Gelukkig zijn de standaard crematorium-ruimtes en kerken niet meer de enige plekken waar je afscheid kunt nemen. Alhoewel het inmiddels ook zoveel meer is dan dat.

Er is een mindshift gaande. We gaan het steeds minder zien als een afscheid en steeds meer als een viering van iemands leven. Of je dat goed of fout, fijn of ongemakkelijk vindt is een tweede. Feit is, dat als je het zo ziet, je de vrijheid hebt er iets heel bijzonders van te maken. En dat is een heel mooi iets. Voor de nabestaanden, maar ook voor degene die moet gaan.

Terug naar de avond met een heel klein beetje teveel wijn. Voor mij staat als een paal boven water; als ik moet gaan, dan wil ik een festival. Een soort Woodstock 2.0. En dan wil ik dat het buiten is. Tussen de bomen. Met veel bloemen, veel muziek, veel fijne mensen, lieve woorden voor mij, maar vooral ook voor elkaar. En daarna een borrel met BBQ die overloopt in een stomend feest.

We spoelen even een half jaar vooruit. Ik krijg een berichtje van iemand die als vriendin voelt, maar volgens sociale graadmeters officieel een kennis zou moeten zijn.

Een vriendin van haar is erg ziek en bezig het leven te verlaten. Op een hele rustige, bewuste manier. Dus is het organiseren van haar uitvaart een proces waarvan ze het resultaat graag voor de kinderen vastgelegd wil hebben. Of ik dat wil doen. En dat het heel bijzonder wordt. Eigenlijk een soort festival. Tussen de bomen. Met heel veel kleuren. En bloemen. En een Citroën busje. Veel lieve woorden. En vooral heel veel muziek.

Slik.

Differend, afscheid, uitvaart, Nina Crebas, afscheidsfotografie, herinneringsboek

‘Ik kijk om me heen, voel de energie en denk; als het dan toch moet, dan zo’

Nina Crebas

De dag breekt onherroepelijk aan. En ik leg hem vast. Ik zie hoe het bij aanvang van de ceremonie keihard begint te waaien. Hoe de wind gaat liggen als het afgelopen is. Ik hoor de klanken van de muziek. De liefdevolle woorden gericht aan al haar geliefden. Ik vang alle mindblowing mooie en liefdevolle details.

Ik hoor wat Myrna haar geliefden op het hart drukte; maak het niet zo moeilijk. Het maakt allemaal niets uit. Alles wat er uiteindelijk overblijft, alles wat belangrijk is, is de liefde.

Ik kijk naar de foto van het glimlachende gezicht van deze prachtige jonge vrouw. ik kijk naar haar man en twee kinderen en ik denk; dit moet gewoon echt niet mogen.

Ik kijk om me heen, voel de energie en denk; als het dan toch moet, dan zo. Wat hebben jullie dit mooi gedaan.

Voor ik in de auto stap haal ik even een paar keer diep adem. Ik sluit mijn ogen en voel.

Let Love Rule.