‘In zijn ogen zag ik altijd nog die vertederende glinstering’

06/01/2017 Marco Pauws Marco Pauws

Differend, afscheid, uitvaart, Marco Pauws, uitvaartfotografie

Toen ik twee jaar was, bleef ik wel eens bij mijn opa. Samen met oma woonde hij in Amsterdam, enkele verdiepingen hoog, en er is mij verteld dat we meerdere keren per dag minutenlang naar buiten zaten te kijken. Dat is lang voor een tweejarige.

We keken samen naar de auto’s, het buurmeisje dat elke dag naar boven zwaaide, de fietsers, de vogels en naar de dijk aan de andere kant van de straat. In werkelijkheid was die dijk een ophoging met bomen, die de blik naar de A10 belemmerde, maar in mijn beleving keek ik naar een wondere wereld.

Toen ik 4 jaar werd, kwamen opa en oma doordeweeks bij ons thuis om op mijn broertje en mij te passen. Mijn opa en ik gingen dan vaak vissen of schaatsen. Gigantische vissen hebben we gevangen en wat hebben we lange tochten gemaakt.

Vorig jaar, kort na het overlijden van mijn oma, ging de gezondheid van mijn opa achteruit. Hij is 98 jaar geworden.

Na zijn afscheid vertelden veel vrienden dat zij hun grootouders niet (bewust) hebben meegemaakt. Ik besefte me toen pas écht hoe bijzonder het was dat ik mijn opa zo lang heb mogen kennen. Nog net lang genoeg, dat hij ook nog zijn achterkleinkinderen heeft kunnen ontmoeten. Deze foto heb ik tijdens één van mijn laatste bezoeken gemaakt: het zijn de handen van mijn opa en mijn dochter Sophia.

Aan het einde wist mijn opa niet meer precies dat Sophia zijn achterkleinkind was. Hij zag haar rondkruipen en in zijn beleving was het soms zijn eigen dochter, soms het buurmeisje en soms zelfs een kleinzoon. Maar hoe troebel zijn gedachten in die laatste maanden soms ook waren, in zijn ogen zag ik altijd nog die vertederende glinstering. Dezelfde glinstering als tijdens mijn schaatstochten rond de eettafel. Dezelfde vertedering als toen ik die snoekbaars ving vanaf de sofa.

Rust in vrede opa.

Differend, afscheid, uitvaart, Marco Pauws, uitvaartfotografie

‘De verhalen en herinneringen blijven. We houden heel veel van u!’

Marco Pauws